Google+ Followers

29 Μαΐ 2015

Με το μνημόνιο και το ευρώ, ή ενάντια στο μνημόνιο και έξω από το ευρώ


 Συνεχίζεται μονότονα πλέον η κατατρομοκράτηση του ελληνικού λαού  ενάντια στην  ορατή  πιθανότητα εξόδου της χώρας μας από την καταστροφική και καταρρέουσα ευρωζώνη. Εκτοξεύονται έωλα έως φαιδρά επιχειρήματα του τύπου ότι... χρειαζόμαστε δύο χρόνια για να τυπώσουμε δραχμές ! Ότι δε θα έχουμε να φάμε ! Ότι δε θα έχουμε φάρμακα και  καύσιμα ! Ότι εξαρτόμαστε από τις εισαγωγές γιατί δεν  παράγουμε τίποτα.Για το πρώτο από τα φοβικά αυτά επιχειρήματα, είναι αστείο και να ασχοληθεί κανείς. Αν είναι δυνατόν να χρειαζόμαστε ένα ή δύο χρόνια για να τυπωθεί χαρτί ( ! ), δηλ.  χαρτονομίσματα ! Για το αν έχουμε να φάμε, αναρωτιέται κανείς, πως τρώγαμε αλήθεια πριν μπούμε στον «παράδεισο» της ευρωζώνης ! Και πως επιβιώνουν οι πάμπολλες άλλες χώρες έξω απ’ αυτήν. Για τα φάρμακα, υπενθυμίζεται ότι παλαιότερα με τη δραχμή είχαμε υπερ-επάρκεια φαρμάκων, ενώ τώρα, μεγάλη μερίδα του πληθυσμού δεν έχει καθόλου ιατροφαρμακευτική περίθαλψη. Το ίδιο ισχύει και για τα καύσιμα. Πριν την ένταξή μας στην ευρωζώνη δεν είχαμε πρόβλημα, ενώ τώρα ο κοσμάκης σκέφτεται με τρόμο τον επερχόμενο χειμώνα. Και αναρωτιέται, πως τα καταφέρνουν καλύτερα με το δικό τους νόμισμα η Βουλγαρία, η Ρουμανία, η Σερβία, η
Αλβανία και πάμπολλες άλλες φτωχές χώρες, όπου το πετρέλαιο και τα φάρμακα κοστίζουν φτηνότερα από εδώ. Όσο για την εγχώρια παραγωγή, γεγονός είναι ότι, το υπερτιμημένο ευρώ είναι ο κύριος υπεύθυνος για την εξόντωση της, αφού την ακρίβυνε και την έκανε μη ανταγωνιστική, ενώ η συνέχιση της παραμονής μας στην ευρωζώνη θα την εξοντώσει εντελώς. Οι ισχυροί μας κλάδοι, ο τουρισμός και η γεωργία, ανταγωνίζονται γειτονικές ή και απομακρυσμένες χώρες με υποτιμημένα νομίσματα που τις καθιστά φτηνότερες απέναντι μας. 

Αναρωτιέται κανείς γιατί αλήθεια μπήκαμε στην ευρωζώνη. Μα για να ζούμε καλύτερα, τι άλλο. Και οδηγηθήκαμε στον γκρεμό. Ναι μέρος της ευθύνης οφείλεται στην κυβερνητική πολιτική φαυλότητα των τελευταίων δεκαπέντε ετών. Αλλά αυτό δεν αρκεί για να εξηγήσει το μέγεθος της τραγωδίας. Στην πορεία στον γκρεμό μας ακολουθούν και οι άλλες περιφερειακές χώρες, οι λεγόμενες και GIPSI. (Greece, Italy, Portugal, Spain, Ireland ). Και πιο πρόσφατα, προστέθηκε και η μαρτυρική Κύπρος η οποία καταληστεύτηκε και καταστράφηκε από την ευρωζώνη ύστερα από την ένταξή της σ’ αυτήν. Ενώ πριν, ήταν η δεύτερη πιο πλούσια ευρωπαϊκή χώρα μετά το Λουξεμβούργο.

Πως ζήσαμε τόσα χρόνια με την ταπεινή δραχμή; Πόσο περισσότερο μπορεί να μας υποβαθμίσουν από την κατηγορία «σκουπίδια» οι οίκοι αξιολόγησης-οίκοι ανοχής του καζινοκαπιταλισμού ; Τι περισσότερο μπορεί να μας συμβεί από τα σημερινά δεινά; Η Ευρώπη γιατί δε μας παρέχει τουλάχιστον αμυντική ασφάλεια που μας στοιχίζει πανάκριβα σε εισαγωγές αμυντικού εξοπλισμού;  Είναι καιρός να καταλάβουμε ότι το σκληρό Ευρώ, αυτό το συγκεκαλυμμένο μάρκο, ευνοεί τη Γερμανία και τις αδερφές της χώρες, Ολλανδία, Αυστρία, Φιλανδία, που παράγουν ολιγοπωλιακά προϊόντα  υψηλής τεχνολογίας, εξειδίκευσης και υπεραξίας και ανταγωνίζονται κυρίως με σκληρά-υπερτιμημένα  νομίσματα όπως των ΗΠΑ και της Ιαπωνίας. Η δομή, το είδος, η κατεύθυνση της ελληνικής οικονομίας είναι διαφορετική απ’ αυτήν της Γερμανίας και δεν μας ταιριάζει ένα υπερτιμημένο νόμισμα όπως το ευρώ.

Αλλά και οι διάφοροι Αντιμνημονιακοί μέσα και έξω από τη Βουλή που καταγγέλλουν και καθυβρίζουν το μνημόνιο αλλά ομνύουν στο ευρώ, τελικά λειτουργούν ως απορροφητήρες της λαϊκής οργής και οδηγούν σε αδιέξοδα και απελπισία, αφού δεν προτείνουν σοβαρή εναλλακτική λύση. Όταν καταδικάζουν το Μνημόνιο και την ίδια ώρα απλώνουν το χέρι για τα δανεικά σε ευρώ που χρειάζονται για να πληρωθούν οι υποχρεώσεις του ελληνικού κράτους, θυμίζουν το δανειστή που καθυβρίζει  τον τραπεζίτη και στο τέλος τον εκλιπαρεί για να του δώσει δάνειο ! Δύο είναι οι καθαρές πολιτικές θέσεις. Με το Μνημόνιο και το ευρώ ή ενάντια στο Μνημόνιο και έξω από το ευρώ. Αναρωτιέται κανείς αν οι αντιμνημονιακοί ευρώφιλοι, είναι τόσο δύσκολο να καταλάβουν ότι το ευρώ και το μνημόνιο είναι αδιαίρετοι Σιαμαίοι αδερφοί. Ή μήπως άραγε παίζουν και αυτοί θελητά  ή αθέλητα το παιχνίδι του συστήματος. Επειδή φοβούνται τη σύγκρουση, για αυτό βολεύονται με την υποταγή.



Μόνη λύση η επιστροφή στη δραχμή

του Γιάννη Ιωάννου

Η επιστροφή στη δραχμή, σε συνδυασμό με περίοδο χάριτος, κούρεμα και αναδιάρθρωση του χρέους, μπορεί να μετατρέψει την οικονομία μας σε ανταγωνιστική ώστε να υπάρξει έξοδος από την κρίση. Το παράδειγμα της Αργεντινής που ανέκαμψε εντυπωσιακά ύστερα από την αποδέσμευση της από το σκληρό δολάριο, μιλά από μόνο του. (Όλα όσα λέγονται ότι δήθεν η Αργεντινή καταρρέει οικονομικά, διαψεύδονται πανηγυρικά από τον πλέον αρμόδιο. Τον ίδιο τον Αργεντίνικο λαό που εδώ και 14 χρόνια υπερψηφίζει την πολιτική των Κίρχνερ).

Αντί να επαιτούμε τα ευρώ των Μνημονιακών βασανιστών μας, μπορούμε να εκδώσουμε με φειδώ δραχμές από το Χολαργό. Η νέα δραχμή θα υποτιμηθεί και στους πρώτους  3-6 μήνες  θα βιώσουμε ορισμένες αρρυθμίες στην αγορά, πληθωριστικές πιέσεις, προσωρινές ελλείψεις αγαθών. (Θα μας λείψουν ιδιαίτερα το χαβιάρι, το ουίσκι, οι Πόρσε Καγιέν, οι Louis Vuitton, οι Prada, κλπ.! ).

Όμως, σταδιακά θα εξομαλυνθεί η λειτουργία της αγοράς, θα ισχυροποιηθεί η αγοραστική δύναμη των καταναλωτών και η εσωτερική  ζήτηση, με ευνοϊκές συνέπειες για την απασχόληση. Η εγχώρια παραγωγή θα επαναενεργοποιηθεί, θα γίνει φτηνότερη και ανταγωνιστική, με συνέπεια να αυξηθούν οι εξαγωγές και να εισρεύσει συνάλλαγμα. Αντίθετα, οι εισαγωγές θα ακριβύνουν, η εσωτερική κατανάλωση θα στραφεί σε εγχώρια προϊόντα και φτηνότερα εισαγόμενα, με συνέπεια τη βελτίωση του εμπορικού μας ισοζυγίου και του ελλείματος. Ακόμα περισσότερο ευνοϊκή επίπτωση θα έχει η υποτίμηση του νομίσματος στον ελληνικό τουρισμό, το σημαντικότατο αυτόν τομέα της ελληνικής οικονομίας.

Ύστερα από ορισμένο διάστημα, θα επανέλθει η εμπιστοσύνη στην ελληνική οικονομία  και το τραπεζικό σύστημα, με συνέπεια να εισρεύσουν από το εξωτερικό καταθέσεις σε ξένα νομίσματα. Με προϋπόθεση την πάταξη της γραφειοκρατίας, της διαφθοράς, τη μείωση των φορολογικών συντελεστών, την αποφυγή λαϊκίστικων πελατειακών παροχών, μπορεί να δούμε επιτέλους  το φως ξένων επενδύσεων. Με τη διέξοδο της επιστροφής στη δραχμή,  φαίνεται να συμφωνεί σήμερα το μεγαλύτερο μέρος του ελληνικού λαού που θα μπορούσε να γίνει συντριπτική πλειοψηφία, αν υπήρχε ισομερής παρουσίαση των εκατέρωθεν επιχειρημάτων στα ελεγχόμενα κεντρικά μέσα μαζικής επικοινωνίας. Τα οποία, με τα τεράστια δάνεια που χρωστάνε, λειτουργούν ως δουλόφρονες υπήκοοι των δανειστών. Προφανώς και εδώ ισχύει η ρήση του Μένανδρου ότι « τα δάνεια τους ανθρώπους δούλους ποιεί». Τα δάνεια μετατρέπουν σε δούλους τους ανθρώπους, αλλά και τα ΜΜΕ, τις Τράπεζες όπως και χώρες ολόκληρες.

Απέναντι στην έωλη και καταρρέουσα πλέον τρομολαγνική επιχείρηση ενάντια στο εθνικό νόμισμα και τον καθαγιασμού του ευρωραγιαδισμού, αντιπαρατίθενται οι περισσότεροι μεγάλοι διεθνείς οικονομολόγοι με κορυφαίο τον Αμερικάνο Νομπελίστα Paul Krugman αλλά και πολιτικές προσωπικότητες όπως, ο Βρετανός Ευρωβουλευτής Nigel Farage, ο Ρώσος Πρόεδρος Valery Putin, ο ευπατρίδης φιλέλληνας και  αρχιτέκτονας της Ευρωπαϊκής Ένωσης Valery Giscard dEstaing, κλπ. 


Η έξοδος από το Μνημόνιο και από το ευρώ, είναι η μόνη  έντιμη καθαρή αντιπρόταση στο τερατώδες  Μνημόνιο και την υποτέλεια στη στυγνής Τρόικας. Μια πρόταση πολιτικά ορθή και επιστημονικά τεκμηριωμένη. Γιατί όταν αρνούμαστε το Μνημόνιο και ταυτόχρονα επαιτούμε γονυπετείς τα ευρωδάνεια των δημίων μας, γινόμαστε γραφικοί, αναπολετεσματικοί και δεν πείθουμε. Και τελικά προσφέρουμε υπηρεσία στους Μνημονικούς βασανιστές μας. Γιατί δεν μπορεί να έχουμε και την πίτα ολόκληρη και το σκύλο χορτάτο.